Leihoak zabalik

Erantzun baten zain asteak eman dituzu, eta gaur espero ez zenuen erantzuna jaso duzu.

Hain zera neska formala
hain zera neska polita
Zu ikusteko irrika
maitemintzea normala
Mundu guztia bezala
nire sentitzen naiz lizun
Dula asko esan nizun
asko maite zintudala
Oraindik ere kuttuna
zaude nere barrenean
Azkenean, azkenean
iritsi erantzuna:
Ezetz esaten duzuna
ahala eta ezina
Poza ta bestetan mina
horixe da maitasuna

Ejem, norbait bertsozale ezpada eta oraindik perlatxo hau entzuteko betarik izan ezpadu, oharra: Bertso berezi bezain dotore hau eztut nik sortu, igandeko Gipuzkoako txapelketako finalean bota zuen Jon Martinek, goxo-goxo bota ere. Aukera baduzue entzun ezazue berak kantatuta, habanera moldatu batean. Egia da, despistatu egiten du pixka bat errima era horrek. Baina hiru aldiz entzun eta ohituko zarete.

Askotan konparatzen dut nik sentitzen dudala uste dudana, nobeletean, telebistan, eta batez ere kantuetan adierazten den maitasun motarekin. Eta gaizki sentiarazten nau nik horrelako gauzarik ezin esan izateak. Alegia inoiz enaiz sentitu "zu gabe enaiz ezer", edo "nere bizitza zu zara" edo horrelako gauzak esateko moduan.

Badakit, bertso hauetan (hau eta honen atzetik zetozen beste bietan) ezta horrelakorik agertzen, maitasun goxo bat agertzen da, eta ezetzaren aurrean sortutako tristura. Tristura eta esperantza. Maitasun sanoa alegia. Ez desesperazio puntu hori. Baina nere joerari jarraituz, nere barruarekin konparatu ditut hitzak.

Eta konturatu naiz ezetz. Gai hau berbera egi izan da nere bizitzan aurreko astean. Erantzun baten zai hilabete pasa, eta berak, betiko berak, ezetz esan zidan, jada berandu zela, etzuela sentitzen niganako lehen zuen maitasun bera. Eta zai egotea okerragoa izan da erantzuna entzutea baino. Hilabete honetan burua jan besterik eztut egin, tristetu, idatzi, haserretu, negar egin, gorrotatu, berak, betiko berak nerekin egoteko 5 minutu hartzerik izan eztuelako pasa ditugun momentu guztiak pasa eta gero.

Ezetza, espero nuenaren aurka, askapen bat izan da. Umorea aldatu dit. Positibo nago orain, lasai nago. Suposatzen dut iada enaizela hain errudun sentitzen. Ezetz hori behar nuen aurrera egiteko. Familia perfektuaren irudia burutik kendu eta jende berri bat ezagutzeari ukorik ez egiteko. Laguntasun sano bat berekin eduki ahal izateko. Galdera egitera eraman ninduen sentimentua, etzen maitasun sanoa izango seguru aski.

Jon Martin ere nere alaitasunaren arrazoietako bat dela esango nuke. Eztakit non ote nengoen ni duela lau urteko Gipuzkoako bertsolari txapelketan. Guztiz lo egongo nintzen, mutil honekin ez jabetzeko. Aurkikuntza polita izan da. Eta aspaldiko partez bertso saio bat ikustea ere hala izan da. Berriz ere hitzarekin egin daitekeen jolasak erakarri egin nau. Baziren gutxienez 10 urte nik bertsorik osatzen enuela. Inoiz enuen bertsorik osatu paper eta arkatzarik gabe. Eta atzo, guztiz euforiko, etxera bidean, autoan, atasko batean nengoela, baten faltan bi etorri zitzaizkidan burura. Ejem, 8 urteko haur batenak dira (8 urteko haur hori Gaztelumendi ez bada), baina pertsona baten bapateko lehen bertsoak izateko eztaude gaizki, ezta? Nere buruari jarri nion gaia:

Hemendik gutxira auditoria bat pasa behar duen lantokiko kalitate departamentuko langilea zara. Oraindik askotxo falta da dokumentazioa konpleto egoteko, eta kontuari itxura txarra hartzen hasita zaude (ejem, egiazko gertaeretan oinarritua).

Hamar bat egun barru
guk auditoria
agertu behar degu
planta dotoria
gabon ondoren da ta
a ze umoria
egin gabe uztia
ez al da hobia?

Eguberri ondoren
bihotza berago
ta puntuak lortzeko
aukera gehiago
eztu funtzionatuko
ni horretan nago
hasi behar genuen
prestatzen lenago

Doinua: Maritxu nora zoaz

Zurekin egon nahi dut.
Besarkatu egin nahi zaitut eta zuk ni besarka nazazun.
Mimoak egin nahi dizkizut eta zuk niri egin diezazkidazun.
Zurekin egin nahi dut lo. Gaur, bihar eta etzi.
Muxuka esnatu nahi zaitut egunero.
Zure azal leuna nahi dut nere gorputzean sentitu.
Zurekin bizi nahi dut.
Zurekin konpartitu nahi ditut nere momentu onak eta txarrak.
Zure txarla amaigabeak entzun nahi ditut, behin eta berriz.
Zure momentu onak eta txarrak bizi nahi ditut.
Dantza egin nahi dut zurekin.
Parranda egin nahi dut zurekin.
Dutxatu egin nahi dut zurekin.
Kozinatu egin nahi dut zurekin.
Benetan.
Benetan.

Bukatu da oraingoz ikasketa garaia. Bukatu dira azterketak, entregatu beharreko lanak, eta egin beharreko aurkezpenak.

Bukatu dira bizi batetik besterako saltoa, bien arteko mugarria izan nahi zuten oporrak, nahi ez bezalakoak suertatu direnak.

Eta hasi da bizi berria. Egunero zortzi ordu lanegin, astelehenetik ostiralera. Arratsaldeak libre. Asteburuak libre.

Baina hainbeste denboran honen zain egon ondoren, denbora libre hau noiz izango, kontzientziko kargarik gabe noiz atera ahal izango, orain ezin igaro orduak azken bi urteetan nire ondoan egon denarekin.

Orain, arratsalde luzeak hondartzan pasa ditzakegunean, asteburuetan edozein txokotan galdu gaitezkeenean, jada eztu nere beharrik. Jada aspertu da. Jada itxi dit atea.

Eta ulertzen dut. Beti nik baino gehiago eman duelako. Beti edozertarako prest azaldu delako. Eta nik ezin izan diodalako inoiz maite dudala esan. Eta denok dugulako muga bat.

Ze aldrebesa den maitasuna. Ze irrazionala. Nere buruko neurona guztiek berekin zoriontsu izango nintzela esaten zidaten. Tipo jatorra da, alaia, langilea, goxo-goxoa, detallista. Goxamen hutsa. Senar ederra izango litzateke, eta ziur nago munduko aita onena izango dela.

Eta nere bihotza beti ezetzean. Enaizela maitemindu. Eztudala behar bezala faltan botatzen. Eztidala tripak bueltarik ematen bera ikusten dudanean.

Oraindik ere, barru barruan, berak behar bezala maiteko duen neska bat merezi duela pentsatzen dut, eta nik ere sentimentu horiek norbaitegatik sentitzea merezi dudala uste dut.

Baina ze zaila den onartzea gureak eztuela funtzionatu. Eztudala nere bizitza berekin konpartituko. Enaizela ni izango hainbeste desiatzen dituen haur horien ama. Eztudala bere azal leuna laztanduko gehiago. Eta egoista den arren, ze zaila den onartzea jada enauela lehen bezala maite.

Hobby bila hasi behar dut. Jende berria ezagutzeko premia daukat, eta burua lanpetuta edukitzekoa. Gomendiorik bai?

Bueno, bueno. Bazen garaia. Aspaldidanik nuen blog bat sortzeko ideia buruan bueltaka. Baina hainbat aitzakia direla medio, beti atzeratu egin dut momentua. Denbora asko kenduko dit... Lan garrantzitsuagoak baditut egiteko... Eztu inork irakurriko... Baina gaur, horrela bapatean, nere txokoarentzat izen aproposa etorri zait gogora: Leihoak zabalik.

Zergatik leihoak zabalik? Ba ateak ixteak beldurtu egiten nauelako. Bizitza honetan momentuoro erabakiak hartzen ari gara: Ohetik jeiki edo pixkat gehiago geratu. Burua gaur garbitu edo bihar garbitu. Gosaritan gailetak jan edo zopak egin. Eta erabaki bat hartzeak beste aukera alde batera uztea esan nahi du. Kamiseta berria jantziz gero ezingo duzu alkandorak egiten dizun tipoa erakutsi. Karrera bat ikastea aukeratuz gero beste asko ikasteari uko egiten ari zara. Bikotekide batekin egoteak beste bikotekide posible bat ezagutzeko aukera murrizten dizu.

Eta nik beldur haundia diot horri. Eta beraz, ahal dudan bezainbeste atzeratuko dut erabaki bat hartzeko unea. Azken unean esango dizut eskaini didazun planera apuntatzen naizen edo ez. Eta beharbada, bost minutu beranduago berriz deituko dizut, nere iritzia aldatu dudala esateko.

Baina nere lagun oso on batek, esaldi bakar batekin, ikuspegia aldatu arazi dit:

"Ate bat ixten den bakoitzean leiho bat zabaltzen da"

Errazagoa da atean zehar pasatzea, leihotik pasatzea baino, noski. Baina behar izan ezkero, leihotik ere pasa gaitezke. Alegia beti dago aukera aukeratutako bidea gustoko ezpadugu buelta erdia egin eta beste norantza bat hartzeko. Baina gustoko ote duzun jakiteko, bidea ibili egin behar da lehendabizi. Biderik aukeratu gabe, ezin inora iritsi.

A ze txapa lehen egunerako. Baten batek irakurriko al du!